December is donker, gezellig, waardevol, druk en soms chaotisch geweest. En naast dat alles krijg ik richting eind december ook altijd zo’n speciaal gevoel. Noem het een oudejaarsgevoel. Dankbaarheid, weemoed of verdriet misschien, over het jaar dat achter ligt, vermengt zich met een gevoel van nieuwsgierigheid en opwinding over het nieuwe jaar dat zich als een pak verse sneeuw voor je uitstrekt. Een moment van terugblikken & vooruitkijken.

Goodbye-2017-Images

Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat zijn er grote en kleine dingen die mijn aandacht vragen. Mijn brein is zo gewend aan continue bezig zijn, dat ik elk vrij moment opvul door een tijdschrift open te slaan of mijn tablet te pakken. Van dat oudejaarsgevoel wil ik daarom goed gebruik maken om eens stil te staan. Te peinzen. We weten niet hoe lang we leven, hoe lang we de tijd krijgen om te doen wat we waardevol vinden.

Als ik mijn ogen sluit en probeer te denken aan mezelf aan het einde van mijn leven… Waar zou ik dan spijt van kunnen hebben? Wat zijn de dingen die ik nu moet doen, omdat ze zo waardevol zijn?

Dingen die nieuw, onbekend, moeilijk of spannend zijn, schuiven we graag voor ons uit. Maar we weten niet hoe lang ons wordt gegeven. Wat is nu echt van waarde in het leven? Ik denk niet in de eerste plaats aan wereldreizen maken, weeshuizen oprichten of parachute springen. Ik denk aan de manier waarop ik dag in dag uit mijn tijd en aandacht investeer in mijn huwelijk, ons gezin en de mensen om ons heen. De dingen die niet voorbij gaan. De dingen die iets nalaten als ik er niet meer ben.

Advertenties