Nadat ik zo verstrikt was geraakt in het sfeervolle en vermakelijke tweede boek van de Graveyard Queen-serie, stortte ik me meteen op “Schemerzone”.

De inhoud.

Vanavond heb ik een grens overschreden, en als vader gelijk heeft, is terugkeren onmogelijk…
Als Amelia Gray tegen haar zin betrokken raakt bij het onderzoek naar de moord op een rechercheur, komt ze John Devlin ook weer tegen. Ze is nog steeds gek op hem, maar ze weet dat ze, door contact met hem te hebben, met krachten te maken krijgt die levensbedreigend voor haar zijn. Afstand houden, dus! Tot blijkt dat hij de enige is die haar kan helpen, en ze hem noodgedwongen weer moet toelaten in haar leven…

Foto 26-10-18 14 18 30

Productgegevens.

  • Titel: Schemerzone
  • Auteur: Amanda Stevens
  • Editie: Kindle Editie
  • Aantal pagina’s: 299 pagina’s
  • Uitgever: HarperCollins (25 oktober 2016)
  • Taal: Nederlands
  • ASIN: B06XWPVKQC

Beoordeling.

Na het ontvangen van een SMS’je van Detective Devlin waarin hij meldt dat hij haar nodig heeft, keert Amelia een korte tijd later terug naar Charleston. Ze besluit echter om nog geen contact met hem op te nemen en doet haar best om hem te ontwijken.Maar dat is niet zo eenvoudig als ze constant aan hem denkt. Het helpt niet dat spoken haar naar hem toe blijven leiden .

Haar ervaringen bij Asher Falls hebben meer vragen opgewekt dan antwoorden en Amelia voelt zich verloren en kwetsbaar. En nu zit Amelia weer terug  in de problemen. Terug op de oude begraafplaats waar ze eerder werkte. Omringd door dezelfde geesten.Verliefd op dezelfde man. Met dezelfde hindernissen. Alleen is het deze keer misschien nog erger.

De geest van de voormalige agent Robert Fremont achtervolgt Amelia en hij pusht haar om zijn moord op te lossen. Het is een verwarrend mysterie, verpakt in het verleden van Devlin, Mariama’s verraad, chantage, verraad, overspel en het occulte. De geesten spelen de hoofdrol, maar de kevers en de voodoo-drugs zijn er een beetje teveel aan. Hoe vaak was Amelia niet rond  aan het rond sluipen op plaatsen ze eigenlijk niet thuishoorde en werd er een of ander mysterieus poeder op haar geblazen waarna er “iets” met haar gebeurde. Het wordt niet bepaald eng, maar het boek krijgt er wel meteen een heel andere sfeer door. Het blijft echter wel suggestief en betoverend, en griezelig mooi.

Helaas slaagde de dit boek er niet in om net zo betoverend te zijn als zijn voorganger, voornamelijk omdat Amelia de hele tijd onderhevig is aan voortdurende twijfel en zelfmedelijden. Ik ben de tel kwijt hoe vaak Amelia herhaalde dat ze de regels van haar vader heeft overtreden, maar het was veel te veel. Ze was ook erg vaak verlamd van angst wanneer er iets begon te gebeuren of zelfs volledig hulpeloos vanwege de effecten van de voodoo-drug die de mysterieuze Darius hanteerde. Amelia’s gebrek aan gedrevenheid en actie irriteerde me, ze leek zo passief in plaats van actief op zoek naar antwoorden.

Ik had gehoopt dat haar onderzoek naar de dood van Robert Freeman een actieve queeste  zou zijn, maar meestal leek ze gewoon een beetje rond te dwalen in afwachting van.

Het boek is totaal anders dan z’n voorgangers, en het heeft niet echt een enorme climax. Ik ben wel blij dat de Graveyard Queen-serie is uitgebreid, oorspronkelijk was het een trilogie, maar er zijn ondertussen zes delen van en ook een prequel. Ik ga toch verder lezen, ook al vond ik dit een beetje een minder deel.

Advertenties